http://www.youtube.com/user/eventsbas#p/a/u/0/tkuiTxD2_aE

Above is a video from  a Polish TV cut about the British Alumni Society in Poland and the internships they offer. They offer a fantastic opportunity of studying in some of the best British sixth form colleges and, what really makes me happy, from 2012 my own Concord College has agreed to offer one full scholarship to a Polish student (thankfully, they are a co-educational school so boys, don't hesitate to apply too ;) )

Best of luck to everyone applying this year! :)

.

Seeing that there is a great interest among the UWC candidates and others in applying to the UK schools, whether this is a summer programme, sixth form or university, I think it's about time I wrote something about it in here.

Perhaps I should start with explaining with what it all means and how the system works.

First of all, the major difference between the Polish and British education is the fact that in Poland we have to pass from one year to another having satisfying results in each of the compulsory subjects, whereas in the UK it's all left to the national exams at the end of each educational stage. So basically in Lower School you are working for 3 years (I think it's 3) to prepare yourself to pass the GCSE exams at the end of it, instead of every single year.
Also in UK, you get to chose subjects that you want to study which has its good and bad sides to it.
Now:
Gimnazjum - this is know in the UK as Lower Secondary School, generaly called Lower School and it is certified with the mentioned GCSE for each subjects. You can easily compare GCSEs to the subjects of gimnazjum, saying you've done 15 GCSEs, and obtained, say 10 A-s (5 in Poland) and 5 A*-s(Polish 6) etc. Usually you don't have to list grades for each and every subject. ALso, you only have to take 7 (or so) GCSEs in UK so saying you've done 15 immediately makes you sound impressive ;)

Liceum - like in Poland, there are different types of secondary schools, most of them you just call colleges though. The type of college you would like to apply is the sixth form (as opposed to 3rd,4th and 5th forms in Lower School - 1,2,3 klasa in gimnazjum ) and it lasts only 2 years (lower and upper six), as opposed to the 3-year course in Poland. The qualifications you can get are called A-levels (if you take full subjects) and AS-levels (half of the subject material, you can pass it and only then move to the A-level or stick with just AS). You can also chose when to take those exams - there are four possible dates you can choose from - Jan/Feb of your first and second year and May/June of first and second year. Usually ASs are taken in Jan and May/June of the first year with the opportunity to retake later on, and then on the following A-levels (and any left ASs) are taken at the end of the second year.
It's compulsory to take 3 A-levels but you can chose to study more.
It more or less covers the Polish Matura syllabus.

University - if you want to apply, follow the rankings as not all of the unis here are good, university is just a general name for the post-secondary education. The recruitment process is through the UCAS system that requires you to write Personal Statement - one of the most important documents you will probably ever write :P You can chose to apply to up to 5 univeristies (unless it's for Medicine, then only 4) and if you're applying as an undergraduate (your first degree), and you want to apply to Oxford or Cambridge, you can chose only one of them because of their specific recruitment system.

It's only been a few weeks, yet everything has changed quite rapidly and drastically. From not doing anything at all and spending most of my time at home, I've moved to working permamently 5 days a week, getting into a completely new routine.
It feels very unreal to me - from the agency job, pure labour and all that, I moved on to the office within about a week or so. Suddenly I'm receiving a higher pay rate, way better working hours and, funnily, a lot more respect too. And they called in just exactly when I wanted to start looking for something and needed some money. And now they not only want me to cover a few weeks but also decided they'd wish me to stay right until I come back to uni and promised they will definitely find something for me for both Christmas and Easter breaks. On the top of all those good things, this is a job for the engineering section which is a superb thing to put on CV and a very valuable experience... Call it a good luck but I believe there must be somebody up there looking after things for me ;)
But although I'm utterly delighted with the presence, I cannot wait until coming back to Oxford and that seems like ages to go, even though the summer is long gone. Having four months of holiday can have its disadvantages. I honestly think that having longer terms and shorter breaks would be really beneficial to our studying system but oh well, I doubt anything will ever change it. It's just for me, I like changes and preferably often. Whereas here, a third of a year I spend on not doing much and living in a pretty quiet area. And yes, I don't like big cities much but Ox is just the right size for me and I'm extremely proud of the city and its architecture. Not mentioning that the weather is much much better than in here. I just like having the access to all those different facilities that I'm unfortunately missing in Shrewsbury. Especially the great climbing and bouldering centre that is actually much better than the one in here. It's probably because everyone just prefers climbing outdoors here as they have Wales just round the corner. And that's all great but what happens when the weather is grumpy? (which happens A LOT) And no, I haven't done even one outdoor trip since the people I meant to go with were a bit busy with other things. Oh well, I suppose I cannot whine that much since I still do my gym, kickboxing and squash nearly every day. It's just a shame I couldn't use this closeness of the hills more to my advantage.
School for everyone else has started for good and the sales for stationary and all that are everywhere. This makes me even more excited about starting the year, I just love the smell of the 'fresh' paper, checking out the new gadgets, sorting out the folders and dividers and thinking on what will go in there. Call me a geek or a weirdo, whatever, but stationary is just one of my little obsessions ;)
I have even used the opportunity of the colour printer at work and printed off around 4 thick folders of notes and tutes from both my first and second year and now it became my bible ;) Had I only had the willingnes to start revising now...
Instead, I'm planning what I might be doing at Ox in my FREE time... although I'm afraid I won't be having it much...

Oh, and on the other note, I have a first Concord fresher :) Suddenly all the memories of the college came back to me and I've got a horrible urge to share it with the girl and show her all the things that make it so worthwhile and all the little things that are often hidden. I'm literally feeling like a proud mummy showing the kids around the little world. But this IS it, the exciment of showing all the things I learnt myself so many years ago. It's the memory of my own happiness when I started there and seeing it again in somebody else is priceless :) Maybe I'm just getting too old...

Anyway, this is all fine, the practical life basically sorted out. And the rest... well, I don't really know. I am this pathetic example of the people who tend to wonder 'what if'. What if I did this or that instead of something else. Or not doing it at all. Or what if I chose something completely different. And so all my life I spend on thinking what would it be if it wasn't what it was. Yeah.
I keep wondering if there is an alternative to our actions, if we end up in the same place regardless of what we do or chose and if not, the why is it the way it is. I think of things I missed on and things I did instead, sometimes honestly wishing I could trade them in.
Sometimes I wonder if we really have a choice to our actions and not other people or events that push us around. I'm not really looking for a 'sense of life' since I probably won't ever find it but I just like wondering 'what if'. The problem appears when I remind myself of the things that really affected me and that most of the time I could act differently and handle them in a much better way but I didn't. Funnily, I don't ever think of things I could do worse, just the ones that I could improve, no matter what. I guess I'm not much of an optimist. But I believe that we, ourselves, have our own choice and that depending on an action taken, we can end up in a completely different place without ever having a chance to come back to that turning point and fixing it the way we want. Which imposes the fact that we should be happy with what we have because... there is actually no other option. So do we have to learn to accept things and take them as they come? Or do we fight for what we really want, even though there is no more hope left? Do we let people just come and go and accept THEIR decisions and let them do things affecting us without fighting it? Because if we have a right to a free will, so do they and if we can try to fix ourselves, so do the others - but what to do when their actions to help themselves affects our lives? Do we fight, do we stay still, do we sacrifice for them even though they will disappear so quickly? Sometimes there isn't such a thing like the middle. But all I really need is not actually the answer to all that. What I need is how to reach this peace of your soul once you have to give up. Once there is no more hopes and the thing you counted on the most is actually impossible to touch any more. Because sometimes you just have to stop fighting for your own 'fixture' and let it go and so, how to bloody get over it?
How do we get over the fact that this IS what we have to accept and we cannot change it no matter what? How do we settle this, how do we explain to ourselves what's happening? I've always foolishly believed that our life is purely what we make of it and how we look at it. That we create things and are masters of ourselves, being able to change the paths any time. But it seems it's not always like that and I keep wondering where is that borderline and what decides on it. It boils down to things like - is there any plan at all? Can we really call something a 'coincidence'? To be honest, I'm not looking for answers to those flying questions, frankly, I just need an excuse to agree with what I have and accept it even though I might not want it. It is just so hard. Any reason other than 'because' would definitely help but there doesn't seem to be one.

Hi there, as you can see, I've adjusted things 'a little'.
I've decided that since I keep changing myself a lot and experiment with things, I should somehow make a note of it in here as well.
So probably no more the burgundy cat for a while, though I can't promise I won't be back to it, in the end it's a good old friend.
At the moment I actually mix things around the goth style hence a fantasy touch. Will probably try something darker later on, will see. Or maybe even a motorbike. If I find a cool skin with a nice heavy chopper, why not? :)
I have also tried to translate most of the contents to English, although some of the things that depend on the system (like dates, archive notes) cannot really be changed. Hope you like this new image though, from now on I will try to update it a bit more often.
BTW, to all UWC-ers: as I've mentioned before, I'm planning to make a little FAQ on UK application process, school searching, cover letters etc. It would be best if I knew exactly where to start since there is a lot of stuff to cover, so perhaps you could leave me some questions on what concerns you the most?
Thanks!

Rambling through the internet and listening to Atticus Ross while sitting in bed and starring at the window... So far so good. Haven't got a job yet but, to be honest, not really bothered with that... I've brought on myself so many other things to do :P
I'm especially happy with the fact that my motorbike is finally on the road, humming like a little helicopter, must love that exhaust ;)
Also, a few days ago I went shopping and on the top of everything, I bought an amp, a 15 watts Line 6 :)) For a past few days I've been on it most of the time, fiddling with the settings like a little kid.
Not to mention my pathetic attempts at the swimming pool, nearly choking myself to death, making a lot of noise and producing tons of lather while not moving anyway or simply sinking like a Titanic. Joy of joys...
Anyway, there is actually a reason for this particular post (!!). I would like to recommend you guys a really good book by Terry Pratchett. The Bromeliad trilogy is a must for all fans, even though it's meant for children. The author just proves for the hundredth time how brilliant and hilarious his writing is.
The story is basically about nomes, little man-like creatures that live on Earth and their struggle on their journey through different places (hence the three titles: Truckers, Diggers and Wings). The hilarious moments arise from the fact that those little people are extremely literal and although intelligent, some things just take them a bit more time to understand. They like everything to be nice, simple and organized. For them the big signs with the store's watchwords were like the Ten Commandments and they believed in them just because they were some kind of rules so why not. Initially, they live in a little hole, like in a closed bubble, a society of no purpose but survival. And gradually they happen to move to other places, meet different nomes (who also live within closed boundaries and dont believe in anything beyond it) and their horizon broadens more and more, they even learn to read ('human' books). And because nearly everything they encounter is so new to them, we can just laugh at things they do and say...
Take some jolly chap Arnold Bross. He's name appeared on The Store: "founded by Arnold Bross (est.1905)". And so all the nomes treat the name as their god, their creator of the world. Even funnier, they refer to him as, no more no less, "Arnold Bross (est.1905)" as his full name. Similarly, when they happen to get a letter of some sort saying that something must done by order, they take that this "Order" must also be a very important person...
I love how Pratchett links the absurd with the wit and humour, playing with the language, human defects and meanings that are so obvious yet often unnoticed.
For example - when the nomes see the sign "Road works ahead", they exalt humans for telling them they can go on that road safely, because, logically, "Road does work ahead..."
Similarly with the concept of 'light years away' - here's the quote of how they understand the term: "And then there were these 'light years'. The Abbot had seen nearly 15 years go past, and they had seemed quite heavy at the time - full of problems, swollen with responsibilities. Lighter ones would have been better".
To them, A bit of a problem was to understand what exactly that 'Metal Urgy' and 'A Griculture' was...
I could bring an infinite number of those, I was bursting into laugh almost every second of reading the book. I cannot find a better word for it but 'just awesome' :)
Do try to find and read it, really worth spending time with!
I say goodbye to you with the nomish exclamation - "Bargains Galore!"
---

Ok, so we are back to Shrewsbury, for a little while. A few months, to be more precise. I've decided to have a bit more active summer. So yes, I will be looking for a job but I don't want just to wark all the time. The first big project is to get my new motorbike on the road. Actually, it's all nearly ready, what it needs now is a bit of paperwork, mirrors, chain and sprockets. And a few lessons too...
I also signed up to a gym recently, quite a number of things I need to work on in there - learn to swimm, improve my squash, start kickboxing and - most of all - work on my arm and finger strength, as I became a bit slack recentely from the lack of climbing. Once I get going with that, I can then be active with the outdoors Wales climbing club that I long so much to start...
But that's not all. I don't remember if I've mentioned that here but I've bought two guitars for me and my boyfriend - an acoustic and an electric one. Must admit, learning to play it is a lot of fun. We both actually want to take it on to a serious level and once a proper amp is obtained, the real staff will start :)
On the top of all that, things that definitely have to be done are learning english and spanish and revising my 2nd year material. The first two are a really good practice since I will have to write essays next year and reminding ourselves the grammar rules and awkward vocab, will be certainely something worth doing.
This all will be nicely supported by some hiking round Wales during the weekends which I cannot wait to start planning properly :)
The last point on the list, which actually should be the first one, is to renew my shrews library account and start using it as much as possible. There is nothing better than a joy of reading a novel (especially Pratchett's!) and not a textbook! Although, with all its resources, I will also be using the library to get some music sheets, explorer maps and english/spanish/guitar/climbing textbooks :P was even thinking of getting a guide book on something completely new and learn about it but we will see about that later on, I guess. Photography would be a nice bet!
Before all that... I'm off to do some job hunting ;)

End of second year of my degree, exams are about to start and so plenty of time to procrastinate... Why not to write something here?
Yeah, most of all, decided to start writing it in english. Why so? I could find many rather minor reasons but there isn't really a one to fully answer to that. Accept 'Just because'.

It's been ages since my last entry, I know, but blame it on being busy and all that staff...
Where to start? Second year has been so much different to the previous one, mostly because I live out this time and so have to take care of a lot more things than usual, starting with simply tidying up my room which is a NIGHTMARE, full stop. Until april I was also working nightshifts, stacking up the shelves at sainsbury's... Because of all that, I got myself a nice little scooter too... and there it all started. I have been growing more and more fond of it... Now I'm actually planning to evolve to the full motorbike licence as soon as I can afford it :) In fact,there's a gorgeous Honda CG awaiting me in Shrewsbury!
Another significant bit is, I guess, climbing. I got infected with the bug around half a year ago and it stayed up to now. Actually, I do more bouldering than climbing itself (bouldering is climbing without a rope), it's more exciting that way. I'm now properly geared up and ready for the summer when I will start climbing outdoors in Wales which should be a lot of fun :) So you will probably hear from me a good deal of that staff again and again :P
For those who know actually something about it - so far I'm around level V2 in bouldering, going slowly (and painfuly...) onto V3. For climbing French grading this is around 6a-6b (well, at least that's what the charts say but in my opinion it's higher than that...).
Right now I'm probably doing more of that than revising...
I'm in my last term of the year, with middle June exams that are in fact a part of the Finals. Scaryyy... Also I have labs three times this term, each lasting entire week, pretty exhausting! So far it hasn't been too bad though, we have done some bridge designing, building and testing - and breaking things is always exciting! Especially if you check the limits of something that you have created all in your head... I guess I start turning into the engineer and quite liking it :)
Other thing worth mentioning is that I've came back to going to theatres too. So far the best performances I have ever seen must be Macbeth (by the Royal Shakespeare Company in the actual Straford-upon-Avon, simply amazing), the Riverdance (the Farewell Tour, seen it twice now!) and of course Les Miserables (on its 25th anniversary, something so incredibely beautiful! and the visual part of it was just breathtaking).

Yar. I guess that's really all that's been going on in my life for the past few months. I apologize for all the unanswered emails, questions and messages - it's been madness in terms of the intensity of the studying... So if I haven't answered any of you yet, please write again, because probably your messages could have gone missing in the amount of staff I've got in my inbox... You just have to be very persistent with me ;)

At the end - a nice uplifting quote that has been with me for some time now and really keeps me going:
"Everything will be OK in the end. If it's not OK, then it's not the end yet!"
---
---

Jak wielu juz zauwazylo, szczegolnie zainteresowala mnie sprawa lotu AF 447, ktory 'zniknal' na trasie Rio de Janeiro - Paryz.
Moja pierwsza mysl byla - chyba jednak juz nie bede uzywala transportu lotniczego, za duzo sie naczytam, za duzo naogladam, a potem bede siala paranoje na pokladzie.
Druga mysl, kiedy juz wglebilam sie w artykuly i wiadomosci, to - jakim cudem od jednego uderzenia piorunem spada caly wszechmocny airbus i to jednej z najbezpieszniejszych linii swiata?
Tak, tak, byly juz moje wywody, doszlismy do wniosku - samoloty sa jednymi z bezpieczniejszych miejsc na czas burzy, dzieki uziemieniu i aluminiowej pokrywie. (zreszta, tak samo jak samochody) Do tego zdarzaja sie stosunkowo czesto, wedlug statystyk srednio kazdy samolot przynajmniej raz w roku doswiadcza takowego. Do tego ten szczegolny aorbus byl, w czasie swojej kariery, statystycznie uderzony taki piorunem az 18 razy.
Dlatego jestem tak strasznie, ale to strasznie zaintrygowana cala sprawa, media nazwaly to 'a sequence of cathastropic events'... czyli??? nie ma mowy, zeby bylo to od pojedynczego pioruna, w najgorszym wypadku wysiadzie elektrycznosc, ale nawet wtedy mamy jakis tam generator, ktory wykorzystuje predkosc samolotu, by skonwertowac ja na prad.
Teorii jest wiele - niezwykle silny cyklon (ktory podobno wystepuje w tamtejszych stronach), oderwanie skrzydel w czasie turbulencji, utrata radaru, albo, co w sumie krazy po mojej glowie od poczatku, to mozliwosc bomby terrorystycznej.
Dlaczego?
z faktu naukowego: nie bylo sygnalu od samolotu o zadnym niebezpieczenstwie, zniknal z radarow nagle i nieoczekiwanie
nastepnie: reakcja prezydenta - Sarkozy prawie OD RAZU oglosil, ze szanse na odnalezienie pasazerow sa znikome - czyzby cos wiedzial/ukrywal?
Do tego, jak co chwile media roznych krajow podaja, na pokladzie bylo mnostwo wazniejszych 'osobistosci'. Moze nie 'niezwykle szczegolnych', ale na tyle waznych, by wysunac podejrzenia - oprocz lokalnych aktorow byla na przyklad grupa dziewietnastu wybitnych francuskich handlowcow - juz sama ich wartosc moglby potwierdzic fakt, ze w tym locie akurat wracali z wycieczki, ktora byla nagroda za osiagniecia - i nie pochodzili z jednej firmy, ale z wielu roznych miejsc Francji. Tacy biznesmani powinni byc raczej bardzo istotni dla sytuacji politycznej i finansowej kraju. Nie wspominajac juz o czlonku bylej brazylijskiej rodziny krolewskiej, Pedro Luis, o ktorym, w 'normalnych' warunkach pewnie i tak bysmy nie uslyszeli, ale fakt jest faktem, ze tam byl. Wiec na pokladzie, moze nie byla jakosc, ale ilosc szczegolniejszych pasazerow mogla byc 'kuszaca' dla ewentualnego terrorysty.
Czyzby powtorzyla sie sytuacja z WTC, kiedy USA dostawalo pogrozki, ale je ignorowalo i wyszlo jak wyszlo?
Nie wiem, nie jest na 100% przekonana do tej teorii, ale wydaje mi sie bardziej prawdopodobna niz teorie o solidnym airbusie zmieconym przez sily natury. Od tego sa inzynierowie, by zadbac o najgorsze przypadki.
Wszyscy czekaja wiec na odnalezienie tych dwoch felernych black boxow, ale czy tak naprawde prawda 'wyjdzie na jaw'? tak latwo wszystko sfalszowac...
i wlasnie sprawa czarnych pudelek. Podobno emituja sygnal tylko przez 30 dni (swoja droga, dlaczego nie mozna zaprojektowac ich na dluzej...), wiec ekipa poszukiwawcza 'sciga sie z czasem'. Podobno. Bo dzisiaj rano znaleziono 'jakies' szczatki, siedzenia pasazerskie i inne podobne. Jednak zamiast wykorzystac te informacje na podstawie przemieszczania sie pradow mozna by sprobowac obliczyc choc mniej wiecej z ktorego miejsca konkretniej pochodza, zajeto sie BADANIEM czy jest to aby z tego wlasnie airbusa. Tak jakby ginelo im wiecej samolotow. W jednym z artykolow podano na to, ze trzeba poczekac na jeden ze statkow badawczych, ktory ma nadejsc dopiero w srode rano. Na szczescie ktos mial tam rozum i jeszcze dzis ogloszono, ze tak, to na pewno szczatki tego zaginionego, choc nie jest ich wiele.

Jak widac, gryzie mnie to wydarzenie, i to bardzo, nie zaznam spokoju dopoki cala sprawa jakos sie nie wyjasni, a na pewno nie zakonczy sie pozytywnie, bo cala sprawa w sumie obija sie teraz o wyjasnienie katastrofy,wiec zalozono niestety, ze wszyscy pasazerowie 'powinni' nie zyc.
Byc moze jest to tylko moj egoistyczny umysl, ktory najzwyczajnie chce po prostu samolubnie zaspokoic swoja nadzieje, ze przypadek byl ekstra wyjatkowy i taki juz sie wiecej absolutnie nie wydarzy i bede mogla spokojnie wsiadac na poklady tanich linii lotniczych. a poki co, przegladam wiadomosci.

"Teraz, gdy już nauczyliśmy się latać w powietrzu jak ptaki, pływać pod wodą jak ryby, brakuje nam tylko jednego: nauczyć się żyć na ziemi jak ludzie"
George Bernard Shaw

.

Takie przemyslenia i podsumowanie ostatniego trymestru na pierwszym roku. Po pierwsze - czasami fakt, ze wybralam sobie na studia nacieplejsze i najbardziej sloneczne hrabstwo w calej Wielkiej Brytanii, niekoniecznie stanowi ceche pozytywna. Patrz: czas egzaminow. Od paru dni slonce grzeje u nas niemilosiernie, ani jednej chmurki na niebie, lekki wietrzyk, zielono dookola itd itd... a my powinnismy sie uczyc. Zamiast tego robimy tysiace innych rzeczy, byleby tylko ominac tak bardzo frustrujaca czynnosc jaka jest siadanie w swoim pokoju, tudziez bibliotece (otwartej 24/7, zeby nie bylo) i zagladania do ksiazek lub robienia past paperow. Chociazby w tej chwili, wreszcie zmusilam sie, zeby zejsc ze slonca i wrocic do pokoju, zeby choc troche sie pouczyc... i siedze sobie w najlepsze, piszac notatke, a gorace noodle paruja obok.
W drugim kacie z kolei 'apteczka studenciaka' czyli reklamowka pelna energy drinkow i czekolady. Tak na ciezsze dni, ktore w sumie powinny nadejsc juz teraz, w koncu do egzaminow pozostalo tylko poltora tygodnia.

Ale zeby nie bylo, ze Trinity to tylko okres nieustannych powtorek, to tak bardziej na druga strone medalu - w tym trymestrze zrobilam wiele rzeczy w stylu 'pierwszy raz'. Pierwsze 'lodkowanie' na rzece (poobijalismy wszystko, co bylo w zasiegu, inne lodzie, brzegi rzeki, most, krzaki i niskie drzewa...), pierwszy piknik na bloniach Christ Church, pierwszy formalna kolacja (taka typowa wersja 'posh'... do tego w oxfordzkich togach), pierwsza gra w krykieta (w ktorej sromotnie przegralam) no i pierwsze wyscigi wioslarskie 'Summer Eights', do ktorych mam nadzieje dolaczyc w przyszlym roku. A wszystko to w sumie dzieki swietnej pogodzie jaka jest nam serwowana, wiec chyba jednak nie moge na nia narzekac ;)

Ach tak, to tego jeszcze jedno wazniejsze wydarzenie - sesja 'pytanie-odpowiedz' dla mojego starego collegu, tak jak ja dawno temu przyechalam do oxfordu by zadawac pytania, tak teraz to ja siedzialam z drugiej strony,odpowiadalam na pytania i dzielilam sie swoim doswiadczeniem z przyszlymi 'potencjalnymi rekrutami'.
czulam sie strasznie, ale to strasznie dziwnie, wiedzac ile czasu uplynelo odkad to ja skladalam podania, a jednak wydaje sie jakby to bylo wczoraj, do tego poznajac uczniow collegu, do ktorego kiedys przynalezalam... a jednak nie znalam juz zadnego z nich, roznica dwoh lat robi jednak swoje. Taki maly sentyment :P

Trinity to rowniez czas na decyzje, trzeba wybrac opcje kierunku w przyszlym roku (oprocz inzynierskich, mozliwa jest jeszcze ekonomiczna i zarzadzanie, moze moze...), znalezienie mieszkania na przyszly rok, szukanie pracy na wakacje no i decyzja o byciu 'college parent' czyli opiekunem przyszlych pierwszorocznych - aby takowym sie stac, trzeba miedzy innymi wybrac sobie 'meza' :P wybor cokolwiek przypadkowy, ale podobnie bedzie z 'dziecmi' czyi pierwszorocznymi, o ktorych mam nadzieje, niedlugo dowiem sie wiecej.
No i robienie malych planow na wakacje. Jesli wszystko dobrze pojdzie, wreszcie naucze sie plywac, troche doglebniej poznam Walijskie 'pagorki' i plaze no i pojedziemy na motorach do Francji :D
tylko przed tym wszystkim trzebaby najpierw pomyslec o zdaniu tych piekielnych egzaminow...

An old man by a seashore
At the end of day
Gazes the horizon
With seawinds in his face
Tempest-tossed island
Seasons all the same
Anchorage unpainted
And a ship without a name

Sea without a shore for the banished one unheard
He lightens the beacon, light at the end of world
Showing the way lighting hope in their hearts
The ones on their travels homeward from afar

This is for long-forgotten
Light at the end of the world
Horizon crying
The tears he left behind long ago

The albatross is flying
Making him daydream
The time before he became
One of the world`s unseen
Princess in the tower
Children in the fields
Life gave him it all:
An island of the universe

Now his love`s a memory
A ghost in the fog
He sets the sails one last time
Saying farewell to the world
Anchor to the water
Seabed far below
Grass still in his feet
And a smile beneath his brow

This is for long-forgotten
Light at the end of the world
Horizon crying
The tears he left behind long ago

no to jestesmy z powrotem, po chwili czekania ;)
Mamy wiec juz 23 marca, oficjalnie wiosna. A w praktyce? nieco gorzej, niestety. Zawsze mam takiego pecha, ze kiedy jedna rzecz jest w porzadku... psuje sie cos innego.
U nas przez pare dni bylo naprawde super pogoda, taka jak nigdy w UK, slonce, cieplo, nie wieje ani nic... Dlatego w weekend postanowilismy sie gdzies wybrac. Zaproszenie w gosci nie za bardzo wyszlo, totez po prostu pojechalismy na tame nad jezioro. Z takim malym tylko szczegolem - nigdy tam nie dotarlismy.
Mniej wiecej w polowie drogi motorem zarzucilo pare razy, szczesciem udalo sie zatrzymac na poboczu, po to tylko, zeby odkryc peknieta opone. Mielismy wiec duzo szczescia, ze tak naprawde nic sie nam nie stalo. Ale. Teraz. Do domu bylo jakies 6 mili, obdzwonilismy znajomych, zaden nie da rady jakos motor podholowac czy na przyczepke zabrac.... czy cokolwiek w ogole.
Wiec jakkolwiek popoludnie bylo doskonale... trzeba bylo podkasac rekawy i zaczac pchac motor z powrotem. Gdyby to jeszcze byl normalny, sportowy motorek, ba, byloby szalenie milo i wygodnie, ale nie, to przeciez musial byc 250-kilogramowy Harley, do tego chopper, wiec kierownica cholernie niewygodna w pchaniu, bo rece wisza gdzies wysoko w powietrzu. A kolo nas co chwile wesolo smigaja motorki roznej masci, wprawiajac nas w jeszcze lepszy humor. No nic, probujemy ostroznie, S. wsiadl na motor i jedzie z predkoscia nawet nie 5mph i wszystko jest cacy... dopoki opona nie zsunela sie z felgi. Co oznacza, koniec tego dobrego, powrot do pchania. Istna meczarnia, do tego niebezpiecznie na drodze, co chwila mijaja nas jakies szajbusy, pobocze jeszcze nie jest dla nich zbyt szerokie :/
Koniec koncow udalo nam sie, zgrzani, zmordowani, ale w domu...
Ironia losu, ze to bylo w tym samym dniu, co przeglad MOT, praktycznie godzinke po tym poszla opona...
Przynajmniej bardziej wtedy docenilismy cieplo domowego kominka :P
Moral?... Byc moze. Pod zadnym pozorem nie usuwac z ubezpieczenia oplaty za pomoc drogowa... ;)))

23:40.
Zdarzaja sie w zyciu takie chwile, gdy nagle dostajemy olsnienia, momentu, w ktorym wszystko jest takie jasne i klarowne...
W moim przypadku potrzebne byly swiatla nocy... i chwila przerwy. Pierwszy raz od dluzszego czasu wybralam sie na moj spacer po uliczkach Oxfordu, tak dla wytchnienia, uwolnienia sie na chwile od wszystkiego innego. Wlasnie wtedy moge sie naprawde zrelaksowac, odprezyc, a nawet wzruszyc. Gdy juz wracalam, przechodzilam przez miejsce, ktore celowo zostawilam sobie na sam koniec, jak to zawsze ujmuje 'moj najpiekniejszy widok' w tym miescie - The Radcliffe Square.
I w tym jednym momencie poczulam sie w nieziemsko magicznym miejscu. Plac, ktory nawet za dnia wyglada dostojnie, w nocy jeszcze bardziej poglebil takie wrazenie, oswietlony slabymi swiatlami latarenek. Wieze i kopula kamery wydawaly sie tak... wladcze. Majestatyczne. Dla mnie w tej chwili stanely jako symbol zwienczajacy caly duch Oxfordu, jego historie, tradycje, uczniow... Do tego majac w uszach sluchawki z kawalkiem z Kill Billa "L'Arena" Ennio Morricone po prostu musialam przystanac i zatrzymac oddech.
Trudno to opisac jak sie poczulam, po prostu ogarnela mnie ochota, by przejsc sie dookola i obejrzec te wszystkie budynki do nastroju muzyki. Efekt naprawde mnie przygniotl. Nie moglam oderwac wzroku od uroku tej architektury, od dziela ludzkiej reki, ktory na tle czarnego nieba sprawial, ze czulam sie jak mala kropeczka posrod gigantow.
I wlasnie wtedy, w tej chwili, poczulam sie, jakbym wszystko zrozumiala, niewyjasniona radosc, ze tak musialo byc, ze jestem tutaj, a nie nigdzie indziej. Ze to, do czego dazylam wlasnie mnie otacza zewszad i ze nie moge tego marnowac. Ze to nic, ze zarwe dzisiaj noc, uczac sie. Bo PO TO wlasnie tu jestem, bo TAK MA BYC. I nie dla pracy, nie dla przyszlej kariery, ale dla samego ducha tego miejsca, dla tej majestatycznosci. Najzwyczajniej w swiecie poczulam sie szczesliwa, WIEDZIALAM, ze tutaj mam byc i to jest moje miejsce. I chociaz wiedzialam, ze to miejsce musialam zdobyc i nie przyszlo latwo - to nie bylo to zadowolenie z wysilku czy satysfakcja... Po prostu radosc, ze jest tak a nie inaczej, ze to miejsce mnie przygarnelo. Moze i plote bzdury, ale tak wlasnie czulam, kiedy stalam niemalze z rozdziawiana buzia i lzami radosci tuz przed najwyzsza wieza wpatrujac sie w jej czubek wysoko wysoko...
Tak po prostu uroczyscie. Przez jeden moment wszystko bylo takie oczywiste i proste...

...albo, ujme to inaczej, do Zmiany swiata. Paolo Coelhi pisal o zjawisku, ktorego tak czesto nie zauwazamy: jak w jednej chwili mozna przemieszczac sie pomiedzy roznymi swiatami. I nie jest to watek science-fiction, wbrew pozorom, ale sytuacja zycia codziennego. Wg Coelhi, jego dwa rozne swiaty stykaly sie i kolidowaly, gdy, np. bedac na wakacjach w malej miejscowosci, podlaczal sie nagle do internetu:
"Opieram sie, jak tylko moge, ale wreszcie przychodzi chwila, gdy moj palec naciska klawisz z komenda 'polacz; i znow mam kontakt ze swiatem, z brazylijskimi gazetami, ksiazkami, z wiadomosciami z Iraku, Afganistanu. Sa prosby o wywiady, ktorych mam udzielic, zawiadomienie, ze jutro poczta przyjedzie bilet lotniczy. Jedne decyzje mozna odlozyc, inne trzeba podjac natychmiast.
(...) Zachodzi slonce, komputer wylaczony, swiat na powrot skurczyl sie do pol, zapachu ziol, ryczenia krow, glosu pastucha zapedzajacego owce do obory obok wiatraka."

No coz, niby tak jest, ale przeciez mamy tyle innych roznych 'swiatow', w kazdym z ktorych jestesmy inna osoba. Szkola, samotnia wlasnego pokoju, kontakt z rodzina, praca, wakacje, fora internetowe... w kazdym z tych miejsc mozemy byc kims zupelnie roznym, czasem zdecydowanie podejmowac decyzje, innym razem stronic od nich, starac sie zapinac wszystko na ostatni guzik lub tez pracowac po katach 'na niby' albo dac sobie chwile lenistwa. Sa tez i chwile, kiedy poddaje sie po prostu wlasnemu nastrojowi i wlasnmu widzi-misie. A mimo wszystko wciaz jestesmy jednym i tym samym pierwiastkiem. 'How peculiar', jak powiedzialaby Emma i pewnie mialaby racje. Wiec jednak jest wiecej, ba, nieskonczenie wiele swiatow, wielkich i duzych, zlych i dobrych, bezpiecznych i ryzykownych, a my potrafimy sie dostosowac do nich wszystkich. Jakim cudem? Wracajac do Coelhi, ktory na zakonczenie swojej mysli dodal po prostu 'Nie znam odpowiedzi, ale wiem, ze sprawia mi to radosc'.

A zatem przyszedl i na mnie czas poprzemieszczac sie pomiedzy swiatami. Wlasnie skonczylam wakacje, kolej na powrot na studia i tym podobne bzdurki. W takie wlasnie chwile czuje, jakbym przemieszczala sie pomiedzy kilkoma realnosciami, w jednej jestem obojetna na internet i jego pokusy, nie odpowiadam na maile, nie utrzymuje kontaktow, po prostu zyje sobie ot tak, mieszkajac w malym domku z dobrymi znajomymi, dwoma psami i sielanka trwa. Oczywiscie mam tez wtedy wiecej czasu, wiec po pierwsze, nauka tak latwo nie przychodzi, a po drugie, za duzo mysle o rzeczach, ktore placza sie po mojej lowce, a nie sa to przedmioty pozytywnej natury. Nie odczuwam tez potrzeby wychodzenia z domu, spotykania sie ze wszystkimi naokolo etc... Najzwyczajniej w swiecie leniuchuje na potege. No i cwicze.
Wracam na studia, nagle musze zajac sie tymi wszystkimi rzeczami i to sama, praca, rozpakowanie, decyzje tu, decyzje tam, nauka, nauka, nauka... Trzeba wychodzic na zakupy, martwic sie o finanse, zalatwic to, zalatwic tamto... Jest to swego rodzaju szok, ale bardzo potrzebny, nie mozna zasypiac na stojaco a taka stagnacja juz to powodowala. Wiec choc z jednej strony nienawidze tu byc, tesknie do powrotu do 'sielanki' a przynajmniej jako takiego komfortu, z drugiej strony ciesze sie poniekad, ze wrocilam, ze znow zostalam zaangazowana w cos, mozg wraca do pracy i... jakas satysfakcja jest. Nie czuje sie komfortowo, wiec daze ku poprawie, nie stoje, ale mam motywacje, ktorej tak ostatnio brakowalo, nie tylko mi zreszta. I tak szybko, jak zyskuje te odrobinke do popchniecia mnie na przod, natura czlowieka zatrzymuje sie i znow popadam w male zniechecenie. Za osiem tygodni znow koniec termu, znow mam sie pakowac? znow mam sie tarabanic z bagazami i tylko miec z nimi same klopoty? Znow mam popadac w ten swego rodzaju kokon, choc tak wygodny, ale chyba jednak nie to, czego naprawde chce? Przez te wakacje bede musiala dac z siebie duzo duzo wiecej, nie tylko jesli chodzi o nauke, ale tez i prace. Wracac do 'cmentarza nadziei' jak ktos to okreslil i znow zadowalac sie 3h pracy jesli jakimis w ogole? Martwic sie o dojazd, ktory tak naprawde stoi za oknem ale jest sie wtedy zbyt leniwym na takie przedsiewziecia? Nie wiem, wiem, ze jesli wroce, znow zabraknie mi checi do wielu rzeczy, a to jest ostatnie czego potrzebuje. Tylko z drugiej strony jest tam rowniez i to, czego potrzebuje najbardziej.
Zaczynam zdawac sobie sprawe, ze jestem osoba, ktora potrzebuje ekscytacji w kazdym momencie, zastoj jest dobry... ale tylko na chwile, nie chce sie czuc zbyt wygodnie, bo przegapie okazje... a przynajmniej tak sie czuje. Dochodze do wniosku, ze wole, kiedy mam za duzo na glowie, niz kiedy nie musze robic nic, wole uporzadkowac i zorganizowac, niz nic nie robic i przezywac dni bez ladu i skladu...
Choc oczywiscie najmilsze jest wtedy, kiedy zakladam sobie cel i ku niemu daze lub czekam na jakis dzien, ktory choc daleko, to jednak sie zbliza z kazda chwila...
W tej chwilie jestem wciaz jeszcze glowa w tym moim 'sielankowym gniazdku', minely przeciez tylko dwa dni od kiedy wrocilam, jednak kiedy juz tam dzwonie, mam ten dystans, spogladam na ten 'inny swiat' przez odmienny pryzmat, okulary i wtedy widze ten niby 'moj swiat'... ale juz nie moj, nie jestem juz powiazana z jego wydarzeniami, choc bardzo chce byc, albo tez i nie chce. Jestem zasuplana sama w sobie i niezbyt pewna, czy chce te petle rozwiklac...

Dzis czas chyba najwyzszy na przeanalizowanie konczacego sie pierwszego termu (i roku?), w koncu wszystko w teorii nowe i calkiem inne.

Czasami wydaje mi sie, ze jest nie jedna, ale dwie 'mnie', jedna, ktora ekscytuje sie wszystkim i cieszy na mysl o drobiazgach, ale tez ta druga, totalna pesymistka, nie dajaca sie do niczego przekonac. I tak egzystujemy sobie, dwie w jedenej glowie, niejodnokrotnie popadajac w ostry konflikt z sama soba.
Ot, przyklad z ostatnich stron gazet: juz za dwa tygodnie skoncze trymestr i wracam do shrew na szesc tygodni przerwy i z jednej strony ciesze sie jak mala dziewczynka ze zblizajacych sie swiat, atmosfery, nawet strojenia choinki, a juz oczywiscie najbardziej z towarzystwa, w jakim caly ten czas spedze. Z drugiej strony odzywa sie jednak ta pesymistka, ktora przypomina mi o wszystkich tych innych 'detalach', ktore beda wymagaly dokonczenia - znalezienie nowej pracy, dosc intensywna nauka przed egzaminami, pakowanie i wyrzucanie i tak juz ograniczonej znacznie ilosci rzeczy, sprawy finansowe oraz... troska o zdrowie. Lub zycie, jak kto woli.
Studia sa na tyle trudna sprawa, ze z tym wszystkim nieodlacznie zwiazane sa nieustanne zmiany, jesli taki pseudo-oksymoron mozna uzyc. Kazdy rymestr trwa raptem 8 tygodni, nastepnie 6 tygodni przerwy i 3 miesiace w lecie. Naprawde wiecej tych wakacji razem wzietych niz samego 'roku' szkolnego i caly czas tylko pakowania-rozpakowanie, wyrzucanie-kupowanie nastepnych, rzucanie jednej pracy-szukanie nowej, przemieszczanie sie z miejsca na miejsce, rok na campusie-rok poza i tak na zmiane. Przy czym wlacza sie tu moja negatywna 'ja', zmeczona juz wszelkimi zmianami, czasem dosc drastycznymi, zmeczona nadmiarem nauki, zadan i labolatoriow i zarazem nienasycona brakiem wiekszej pracy i jakiegokolwiek sportu. Siedze w tym pokoju i kisne, tak jak na poczatku jeszcze poszlam na jeden czy drugi wypad z innymi, BOP czy po prostu przesiadywanie u kogos w pokoju, tak teraz najzwyczajniej w swiecie nie mam ochoty. Nie chce miec nowych znajomych i musiec poznawac ich lepiej, chce wrocic do tych starych, z nimi porozmawiac i niekoniecznie z przymusu czy obowiazku. I tak samo jak przedtem uprawialam sport w doslownie kazdej wolnej chwili, czy to koszykowa, jazda konna, szermierka czy bieganie, teraz nie mam czasu i mozliwosci na zadne z tych rzeczy. Na szczescie wlasnie udalo mi sie 'wyewoluowac' z pieszego na rowerzyste i przynajmniej tyle mam z tego, ze codziennie pare mil przejade, czy to do pracy, czy na zakupy. No i oszczedzam w ten sposob czas, jakby moj dzien sie wydluzyl :D (kocham moj rowerek!) to juz tak na bardziej optymistyczna nute.
Jedyne z czego najbardziej cierpie - to brak muzyki. Saksofon zostal w concordzie, mandolina tez daleko stad, AunQi i jej gitara w Southampton, wiec nawet nie ma z kim pograc. Ogromnie zazdrosnym okiem spogladam zawsze przez szyby JCR gdy collegowa orkiestra ma swoje proby w kazdy czwartek... I to tak strasznie boli, niemoznosc dolaczenia do nich, tworzenia dzwieku, muzyki az wreszcie calego utworu. To jest niby odtwarzanie nut, ale tak naprawde wyrazanie siebie. Nie potrafie tego dobrze wytlumaczyc, ale po prostu jest to dla mnie jednoczesnie radosc i tortura kiedy slysze cwiczenia orkiestry - radosc, bo niemal moge czuc to, co tamci muzycy czuja, wracam do wspomnien z moich dawnych orkiestr, jest tam jednosc i super-satysfakcja z powstania harmonijnego utworu, ktory jest czescia mnie. A tortura, bo tesknie za tym niemozebnie, nawet granie samemu to juz nie jest ani troche to samo... I zdawanie sobie sprawy, ze tak naprawde juz nie bede miala szansy na takie doswiadczenia, pozniej juz nie bedzie collegowej amatorskiej orkiestry, ba, pewnie nawet i czasu na to nie bedzie. Ale coz, wyboru to tutaj akurat nie mam... Choc ostatnio maly promyk wdarl sie przez okno, bo w obecnej pracy, jesli skoncze nieco wczesniej, dostalam pozwolenie na korzystanie z fortepianu do woli, wiec to naprawde mnie uszczesliwia :) Szkoda tylko, ze pewnie gdy za dwa tygodnie to skoncze, juz nie bede mogla do tego wrocic. Chociaz, kto wie? dla chcacego podobno nic trudnego.

Jesli chodzi o nauke - czasami przystaje i pytam sie sama siebie: to jest Oxford, prawda? Jakim wiec cudem udaje mi sie ominac te wszystkie wyklady, a potem i tak odrobic zadania? Jakim cudem wszyscy mnie strasza, ze z praca sobie nie poradze i nie bede miala na nic czasu? Fakt, ze weekendy sa zawalone nadrabianiem zaleglosci, ale to tak, jak na kazdym innym uniwerku. Czasem zastanawiam sie, co w takim razie jest tu takiego wyjatkowego, skoro nie nadmiar nauki, ani inni ludzie (tak, potwierdzam, wszyscy tu sa zupelnie normalni...) czy zaden super-wygorowany poziom? Ok, momentami przysiadasz na zadku i myslisz: o co do cholery w tym zadaniu chodzi, ale zawsze jest ktos, kto potrafi to ladnie mniej-wiecej wytlumaczyc...
Wychodzi na to, ze kluczem musza byc tutoriale, w koncu bez nich wszyscy bylibysmy duzo mniej zmotywowani, ba, ja pewnie siedzialabym zadowolona i nie robila kompletnie nic w kierunku nauki, dopiero zasiadlabybm do ksiazek tuz przed samymi egzaminami... Ale jest przeciez tyle osob na innych uniwerkach z ogormnym samo-zaprciem, dla ktorych deadline czy nie, zawsze sa na biezaco ze wszyskim i nie powiem, dobrze na tym wychodza. Wciaz wiec nie moge rozgryzc, dlaczego Ox jest niby taki 'specjalny', ze musi miec osobny system skladania podan i caly ten smieszny cykl aplikacji... A moze z calego tego splendoru zostala juz tylko sama reputacja? Albo tez prawdziwa nauka sie jeszcze nie rozpoczela i pierwsze miesiace to tylko preludium do tego co nadejdzie w nowym roku...

Czy cos jeszcze pominelam? Prawdopodobnie wiele waznych rzeczy. Tu i tam, wkrotce przyjdzie wiecej czasu, postaram sie pouzupelniac luki w kociolku mysli niepoukladanych, wymyslow bzdurnych i wszelkich innych przedmiotow wydartych z kontekstu. Ach no tak, obiecalam to tu umiescic: Wielbic Skype'a! ;)

A teraz, coz... wracam do ogladania 'Madagascar 2: Escape to Africa' ;) taa... zycie studenckie, dojrzale i powazne.